- To ja wezmę swój ołówek i połamię te twoje pałeczki - zaśmiała się czymś w rodzaju "buhahania" i zrobiła kolejne kilka kroków.
- Ej! - zdążyła tylko wybąknąć to z siebie, ale chwilę po tym znowu zaczęła się śmiać.
Niekiedy sama myślała, że naprawdę jest psychicznie chora. Ten ciągły śmiech, żartowanie z byle czego...
Kiedy Veila była mała zawsze pytała się swojej matki, dlaczego ludzie się z niej śmieją. Przecież ona tylko się uśmiechała. Zazwyczaj słyszała "Bo ludzie nie potrafią doceniać takich małych aniołków, jak ty, kochanie", a potem jej uśmiech jeszcze bardziej udawał banana. Z roku na rok przestawało ją to interesować - śmiali się, a niech się śmieją!
- Szczerze ci powiem, że moja wiolonczela jest straszną gadułą. Choć ostatnio trochę zwolniła. Chyba moje metody wychowawcze działają.
Zerknęła na Raisę.
- Ludzie to ludzie, zmieniają się. Czasem po prostu trzeba to zaakceptować i iść dalej mimo wszystko.

Naprawdę bez żadnego kłamstwa przestraszyła się tego śmiechu. Był taki naturalny i naprawdę brzmiał jak z horrorów. Veila nadawałaby się dubbing w takich filmach. Nie, nie. Nie tylko dubbing. Francuska dziewczyna z łatwością znalazłaby tam rolę. Tylko taką której nie uśmiercą, bo sama będzie zabijać. Raisa pokiwała przecząco głową jednocześnie odpowiadając dziewczynie i wyrzucając z głowy te dziwne myśli.
- Mam się bać? Może ją uratuje.
Udawała, że intensywnie myśli na ten temat. Jednak ciężko jest się skupić nad czymś kiedy trzeba zmusić mięśnie do ruchu.
- Staram się Veila. – uniosła jedną nogę i zrobiła krok, potem drugą. Do tego doszła mina intensywnego wysiłku jakby starała się z całego serce. – Idę do przodu, a czuje się tak jakbym stała w miejscu.
Zaśmiała się cicho mimo iż faktycznie tak się czuła. Tak naprawdę nic nie zmieni wyjeżdżając z domu, nie ucieknie od niczego, nawet głupia burza ją ściga. Kiedyś się temu przeciwstawi! Rosjanie górą! Prawie jak w zespole rockowym.
Zamrugała kilka krotnie i zatrzymała się nagle.
- Zespół. –szepnęła zaskoczona swoim pomysłem. – W tej szkole to normalne, ale z tej normalności zapomniałam, że można założyć zespół.

- Chęci są zazwyczaj dobre, wiesz? A stanie w miejscu czasami jest potrzebne... żeby odetchnąć - uśmiechnęła się do niej szczerze.
W Dijon nie miała wielu przyjaciół. Pomimo swojego nastawienie wolała przyjaźnić się z dziećmi, które nie były tymi "sztucznymi lalkami". Dlaczego? Chciała być szczera i zawsze stawiała kawę na ławę. Dzieci, jak to dzieci, nie znosiły ostrej prawdy, więc odwracały się plecami do Francuzki. Z wiekiem ta cecha zaczęła się zacierać... czy to dobrze, czy to źle, do tej pory tego nie wie.
Zatrzymała się razem z nią. Pomysł ją zdziwił, ale zaśmiała się.
- Chcesz założyć zespół?

Wzięła głęboki wdech podkreślając wypowiedź francuski. Odetchnęła, ale nie chciała dalej stać w miejscu. Czas nie czeka na nikogo a tym bardziej na młodych szalonych ludzi.
Zaskoczył ją ten jakże istotny pomysł. Szkołą muzyczna równa się zespołowi, bo klubu szermierki nie otworzy. Na pewno mało osób interesuje się tym sportem i potrzebowałaby raczej kogoś z jakimś doświadczeniem. Nikogo tu nie znajdzie, więc z tego planu nici. Ale każdy zna się na muzyce. Lepiej czy gorzej wszyscy wiedzą, co to jest.
Spojrzała zdziwiona na Veile. Śmiała się z pomysłu?
- Wiem, że pomysł nie jest twórczy, ale się starałam. – zrobiła naburmuszoną minę i odwróciła głowę. – Poza tym dostaniemy własną salę i dodatkowe punkty z przedmiotów.
Powiedziała dalej udając złą jednak długo tak nie potrafiła. Spojrzała na trawę i znów ruszyła przed siebie idąc w stronę Internatu.
- Nie chciałbyś czasem się oderwać od nauki?
Zapytała, bo dotyczyło to oczywiście owego zespołu.

Śmiała się, bo pomysł jej się spodobał. Fakt, była zdziwiona, ale jednocześnie mile zaskoczona.
- Nie, Raisa, pomysł jest świetny!
Podparła dziewczynę bezpieczniej i ruszyła przed siebie.
- No jasne! Przydałoby się to chyba każdemu. - uśmiech nie bladł.
Perspektywa zespołu wydała jej się świetna. Teraz pewnie będzie myśleć tylko o tym...
- Rozkleimy ogłoszenia po szkole, co ty na to? - spytała ją uradowana.

Na szczęście Veila poparła pomysł który trochę zawstydził Raise. Każdy mógł na to wpaść a zrobiła z tego wielką sensację na skalę całej Rosji! Powinna trzymać emocje na wodzy zanim powie coś równie olśniewające. Niepewnie spojrzała w stronę francuski. Naprawdę cieszyła się z tego pomysłu, a może tylko sobie żartuje żeby nie urazić panny Soros?
- Tak banalny, że aż mi głupio.
Stwierdziła a w jej głowie pojawiła się informacja o stanie mięśni. Już trochę je rozchodziła i zapewne sama doszłaby do pokoju. Chociaż wykorzystanie Veili nie było złe no i sobie jeszcze pogadają.
- Plakaty, ulotki. Będą mówić o nas w telewizji. Każdy będzie chciał się zaciągnąć do naszej gwardii.
Śmiechem żartem, wiolonczelistka miała rację. Trzeba powiesić ogłoszenia i zrobić małe przesłuchanie – jeżeli będzie z kogo wybierać. Doszły do internatu i z uśmiechem Raisa poinformowała koleżankę, że jej pokój znajduje się na drugim piętrze. To będzie długa wspinaczka po schodach.
<z/t obie>