Jeden z korytarzy jest zajęty przez wielką tablicę informacyjną. Jest na niej wszystko. Od sprzedaży instrumentu do organizacji wielkiego koncertu bądź balu. Każdy ma prawo wywiesić tu swoje ogłoszenie. Małe czy duże - każde mile widziane

Pod tablica stała niewysoka dziewczyna. Przyglądała się każdemu ogłoszeni z nadzieją, że znajdzie te które ją interesuje. Obok niej stała walizka, a przez ramię miała przewieszoną czarną torbę. Lekko wspięła się na palcach chcąc doczytać mało wyraźne pismo jednego z uczniów. Pod nosem szeptała coś po rosyjsku, co mało kto by zrozumiał. Nawet nie spodziewała się spotkać tutaj jakiegoś rodaka. Olać rodaków! Ona chce pokoju!
kilka dni wynajmowała mieszkanie z pewną Ukrainką, lecz niestety dziewczyny nie dogadały się - delikatnie mówiąc. Szukała, więc kogoś, kto szuka lokatora do pokoju w internacie.
Rezygnując z dalszych poszukiwań spojrzała w lewo i prawo. Nikt nie zbliżał się w stronę tablicy. Zerknęła na zegarek.
- No tak. Nikt o tej porze nie siedzi w szkole. - pomyślała siadając na swojej walizce.
Z każdą minutą pragnęła wrócić do kraju. Zgodziłaby się na bankiety i wszelakie wypady do teatru z rodzicami byle nie siedzieć tutaj. Nie! Cofam. Nie będzie chodzić na bankiety, bo nie nałoży sukienki. Jak do tej pory udało jej się utrzymać w tajemnicy posiadanie tatuażu. Gdy nałoży coś, co odkrywa ramię skończy w piachu razem ze szpadą i kawałkami fortepianu.
Westchnęła znów rozglądając się z nadzieją, że ktoś został dłużej by poćwiczyć.
- Głupia. - skomentowała pod nosem swoje zachowanie. Rozsądny człowiek przyszedłby wcześniej, ale nie ona. Zostało jej czekać, albo tu przenocować. Ciekawe czy jak się zwinie w kulkę to nikt jej nie zauważy? Złudne nadzieje.

Biegła po schodach. Nie dlatego, że się spieszyła, ale dlatego, że jej się nudziło. Oczywiście - jak zwykle - po drodze pałki musiały wypaść jej z torby i sturlały się ze schodów, kończąc pod tablicą informacyjną.
- No szlag by to! >< Muszę sobie wreszcie kupić pokrowiec! - krzyknęła, bo nie zauważyła w pierwszym momencie obecności osoby drugiej. Gdy już się zorientowała, iż nie była w korytarzu sama, poślizgnęła się z wrażenia na ostatnim schodku, od upadku ratując się chwytając poręcz.
- Yyyyy... Buona sera - przywitała się niewinnie.

O tej porze było bardzo cicho do momentu, aż Raisa usłyszała czyjeś delikatne lecz szybkie kroki. Nagle jakieś pałeczki spadły ze schodów a ich właścicielka prawie wywinęła orła gdyby nie poręcz. Siedziała zszokowana tą sceną i powoli mrugała oczami jakby to właśnie zmysł wzroku płatał jej figle. Wreszcie usłyszała "Dobry wieczór"? Dziewczyna po uniknięciu upadku myśli o tym by się przywitać? Raisa wstała ze swojej walizki i podeszła do leżących pałeczek. Bez słowa podniosła je i podeszła do nieznajomej.
- Buona sera - odpowiedziała starając się by jej akcent się nie wyróżniał.
Oddała jej pałeczki i nagle się uśmiechnęła.
- Nic się nie stało? Myślałam, że jesteś jedną z tych uczennic, która myślą o tym by skakać ze schodów na główkę, bo chłopak je opuścił. - podczas tej dłuższej wypowiedzi nie potrafiła kontrolować swego rosyjskiego akcentu. Nie ukrywała także, że pałeczki ją zainteresowały. Dziewczyna grała na jednym z instrumentów z grupy perkusyjnej. Przez chwilę przyglądała się im, lecz szybko zabrała wzrok i jakby nigdy nic wróciła do szukania ogłoszenia. To nic, że przez cały czas tu siedziała. Kto wie, może kartka pojawiła się sama z siebie. Ta głowa pełna nadziei.

- Ja nie z tych ^^ Raczej cieszę się życiem... a do chłopaka nie mam, więc nie mógłby mnie rzucić.
Stanęła prosto na nogach, otrzepując ubranie z nieistniejącego kuszu. Odruch taki. Przyjęła pałeczki z lekkim zakłopotaniem i cichym "grazie". Wsunęła je natychmiast do torby, i zasunęła zamek aż do wystających filcowych kuleczek.
- Szukasz czegoś? Może ci w czymś pomogę?

Znów odwróciła wzrok w stronę nieznajomej a raczej ciemnowłosej włoszki. Po akcencie i wyglądzie szybko to stwierdziła, ale mogła się mylić. Przyjeżdżając tutaj zazdrościła im niezwykłej urody i pogody ducha. Raisa nabawi się kompleksów i stanie w kącie jak skarcone dziecko.
- Właściwie to ja..chciałam..szukam kogoś kto szuka współlokatora do pokoju.
Powiedziała dość niepewnie. Jak teraz musiała wyglądać w oczach czarnowłosej? Jak nieodpowiedzialna i nieogarnięta dziewucha? Kto o tej porze przychodzi sprawdzać ogłoszenia i oczekuje, że od razu coś znajdzie. Zerknęła na swoją walizkę, która w jednym miejscu miała naszytą łatę - wspomnienia po bitwie.
- Miałam mieszkanie, ale za bardzo nie dogadywałam się z moją współlokatorką.
Dodała nadal patrząc na walizkę mając nadzieje, że dziewczyna zrozumie iż to jest skutek małej sprzeczki. Znów uśmiechnęła się szeroko.
- Najwyżej zaszyję się w jakiejś klasie.
Chciała dodać, że nie w takich warunkach już spała, ale zrezygnowała z tego.

Wysłuchała jej i zastanowiła się. Ostatecznie nie znała nikogo, kto szukałby współkolatorki.
- Wiesz... jest już dość późno. Dzisiejszą noc mogę cię przechować ^ sądzę, że moje współlokatorki nie będą miały nic przeciwko. Może jutro coś znajdziesz - uśmiechnęła się.
W tej chwili nie widziała żadnego lepszego wyjścia.
- No i zawsze możesz zostawić tutaj swoje własne ogłoszenie... (aczkolwiek bardziej polecam temat POSZUKIWANIA WSPÓŁLOKATORÓW w Poszukiwaniach xD).

Słyszała plotki, że włoszki są miłe i uprzejme, ale żeby aż tak? Ta propozycja ją zszokowała. W jednej chwili w jej głowie pojawiły się różne myśli "Fajnie! Przynajmniej się wyśpię!", "A jak jest jakąś psychopatką, albo razem ze współlokatorkami należą do sekty?". Pomachała przecząco głową. Tym gestem odmówiła dziewczynie i jednocześnie wyrzuciła z głowy te głupie myśli.
- Dziękuję za propozycję. Jestem na prawdę wdzięczna, ale muszę odmówić.
Spojrzała na tablicę i zrobiła wielkie oczy. Faktycznie! Nie wpadła na to, że sama może napisać ogłoszenie. Raisa dzisiaj ma dzień bez rozsądnego myślenia.
- Tak nawiasem. Raisa Soros.
Podeszła do dziewczyny i podała jej dłoń.
- Jeszcze raz dziękuję. Dzisiaj nie myślę.

- W porządku, nie będę nalegać ^ w każdym razie, mieszkamy w pokoju numer 1. Jesteś mile widziana.
Z uśmiechem uścisnęła jej głoń.
- Shial Rome - zrewanżowała się - Z jakiego kraju pochodzisz?
Postanowiła zmienić temat. Skoro już nie miała się gdzie podziać, to przynajmniej sobie porozmawia. O ile nie denerwowała Raisy są obecnością.

Niezwykła gościnność peszyła Raise. Pierwszy raz spotkała się z czymś takim. W środku poczuła się rozerwana na strzępy. Znowu. Czyli tylko w jej kraju z dystansem podchodziło się do obcokrajowców? Jednak zostanie tu na dłużej. Przynajmniej poczuje się jak człowiek a nie jak obcy.
- Rosja.
Powiedziała cicho jakby wstydziła się tego skąd jest. Poczuła się głupio z tego powodu i zrobiła krok w tył by w razie śmiechu szybko móc się odwrócić. Tak. Raisa była uprzedzoną dziewczyną.
- Oceniając Twoją urodę i to w jaki sposób posługujesz się włoskim mogę stwierdzić, że mam do czynienia z Włoszką.
Opowiedziała o swoich przypuszczeniach i jeszcze raz przyjrzała się dziewczynie. Jasne oczy wyróżniały się na tle ciemnych włosów.
- Grasz na perkusji?
Zapytała wracając myślami do spadających pałeczek.

- Rosja - powtórzyła - Ogromny kraj ^ aż niesamowite, że to ciągle ten sam język itd. Nigdy tam nie byłam. Poleciłabyś mi wizytę, np. w Moskwie?
- Taaa... jestem Włoszką z dziada i pradziada ^^. Ale mimo że jesteśmy we Włoszech, nie spotkasz nas tu zbyt wiele. Na pewno nie więcej niż uczniów z innego, jednego kraju.
Zerknęła na swoje pałeczki. No tak, była taką fajtłapą, że nie dało się ich ukryć. Ludzie najpierw poznawali jej pałeczki a dopiero potem ją.
- Nie, ale mogłabym. Gram na ksylofonie i marimbie To znaczy... teraz się uczę, ale umiem grać też na skrzypcach. A ty na czym grasz?

Czyli w mniemaniu innych Rosja jest niesamowita? Wizyta w Moskwie? Nie. Nie! Rosja to nadal kraj w którym nie jest bezpiecznie – jedynie kobieta może się czuć pewniej, ale tylko minimalnie.
- Owszem Moskwa to piękny kraj, ale nie jedź tam na własną rękę. Lepiej z zorganizowaną wycieczką.
Powiedziała mimo swoich myśli. W pewien sposób także ją ostrzegła. Mieszkała w Rosji i wiedziała, co tam się wyprawia. Moskwa jest najbardziej bezpiecznym miastem, ale to i tak za mało by powstrzymać tych wszystkich ludzi, którzy mają papkę w głowie zamiast mózgu.
- Tak mało Włochów uczęszcza do tej szkoły?
Zdziwiła się tym stwierdzeniem. W Rosji nie spotkała nigdy czegoś takiego. Czyli wszystko jest możliwe?
Raisa pogrzebała w pamięci obrazu instrumentów o takich nazwach.
- Ciekawe. - pomyślała marszcząc brwi. Kiedyś na pewno chciałaby wysłuchać ich brzmienia.
- Od małego gram na fortepianie, a teraz uczę się grać na perkusji.
Teatralnie udała, że trzyma w dłoniach pałeczki i uderza nimi w bębny. Uśmiech nie znikał z jej twarzy.

- Może się kiedyś załapię na taką wycieczkę... a sama pewnie i tak bym się bała ^^ Nie znam języka. Z angielskiego też nie jestem orłem.
Uśmiechając się szeroko przełożyła ciężką torbę na drugie ramię. Rosjanka wydała jej się całkiem sympatyczna. Najwyraźniej była tutaj nowa, ale Shial była pewna, że szybko znajdzie sobie tutaj przyjaciół. W końcu, tylu świetnyc ludzi było wokół.
- Może źle się wyraziłam... ta szkoła jest we Włoszech bardzo popularna, sama przyjechałam z drugiego końca kraju ^^. Ale w porównaniu z ludźmi z innych państw, jest nas mało ;D.
Zaśmiała się cicho.
- Super! Pokażesz mi kiedyś kilka bitów? ;>


(perkusja wymiata xD ksylofon jest męczący - ale w muzycznej i tak było fajnie xD)

- Słusznie, słusznie. – skomentowała w myślach pierwszą wypowiedź Shial. Jakby dowiedziała się, że włoszka pojechała do Rosji sama to zatrzymała albo sterroryzowała by samolot aby tylko tam nie dotarła. Przebywanie na obrzeżach tego kraju to istne samobójstwo.
- Czyli mamy do czynienia z różnicowaniem etnicznym. – zamyśliła się na chwilę. – Może być całkiem ciekawie. - dodała wciąż się uśmiechając.
Dobrze trafiła. Jest w popularnej szkole gdzie pierwszą osobą (nie licząc byłej współlokatorki), którą spotkała była przesympatyczna i niezwykle piękna włoszka. Czyżby w Raisie znów obudziły się dziwne instynkty z czasów buntu?
Na pytanie dziewczyny znów udawała, że gra na perkusji.
- Oczywiście. Jak nauczę się czegoś konkretnego. Na razie to tylko prawie sensowne stukanie w bębny i ciągła rytmika.
Odwróciła się i podeszła do swojej walizki. Złapała za rączkę i spojrzała na widok za oknem.
- Gra na skrzypcach jest trudna, więc doceniam wysiłki osób, która uczą się grac na tych instrumentach.

- Oj, mało jest państw, które nie mają tu swojego przedstawiciela - rzekła, wzruszając ramionami. Uśmiech nie schodził jej z twarzy.
- No, czekam . Gra na skrzypcach nie jest prostą rzeczą, to fakt... ale jeśli będziesz chciała, to w zamian nauczę cię kilku podstawowych ruchów co ty na to? - zaproponowała, wyciągając do niej dłoń, żeby przypieczętować umowę uściskiem.

Widząc dłoń dziewczyny wyobraźnia Raisy znów się przebudziła. Uznała to za jakiś rodzaj pieczęci z której potem nie będzie mogła się wydostać. To jak układ z jakąś sektą. Odwzajemniła uścisk, lecz od razu nie puściła dłoni Shial.
- W zamian za to pokarzę Tobie mój wehikuł czasu.
Powiedziała poważnie i przez chwilę obie milczały a scena ta przybrała nutkę tajemniczości. Raisa nagle wybuchła cichym śmiechem.
- Wybacz. Powaga w moim wykonaniu bawi tylko mnie.
Puściła dłoń i znów złapała rączkę walizki i zerknęła na zegarek.
- Zatrzymałam Cię tutaj a niedługo zaczyna się cisza nocna. Zostaje tylko powiedzieć. Do swidanija.
Już miała się odwrócić i pójść w stronę wyjścia by szukać hotelu..
- Mam nadzieje, że spotkamy się na jakiejś lekcji. Różne instrumenty, ale kształcenie słuchu czy historia muzyki dotyczy każdego instrumentu.
Pożegnała Shial z uśmiechem i poszła.
<zt>

Zaśmiała się.
- Pewnie Do zobaczenia! Ciao!
Pomachała jej i poszła w swoim kierunku.

[z/t]